บำเพ็ญประโยชน์; โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา
เมื่อเช้าาา นาฬิกาปลุกตื่นหกโมงครึ่ง ตื่นขึ้นมาดูว่าแม่เอาเสื้อมาให้รึยัง แม่ยังไม่เอามาให้ กลับไปนอนต่อ น้องวุ้นตื่นแล้ว
เจ็ดโมงนิดๆ ตื่นมาอีกที ตาบวมโคดดดด เมื่อคืนร้องไห้เพราะเฟลๆกะชีวิตไปรอบนึง เขียนรีเคอที่นัทนัทสอนไม่ได้ ดูโค๊ดไม่รู้เรื่อง หาบั๊กไม่เจอ ท้อแท้โคดๆ
แล้วเมื่อวันศุกร์ เจอครูสายฝน เค้าบอกว่าเค้าลืมดูข้อสอบให้เรา (ว่าตกลงเราตกจริงรึป่าว) แล้วคือมันผ่านช่วงที่ครูจะไปเช็คข้อสอบได้แล้ว เราก้อบอกว่าไม่เป็นไรๆ ซ่อมก็ซ่อมไปแล้ว (โอเพ่นบุ๊ค ฮ่าๆๆๆ <3) ดูไปก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น 55 เค้าบอกว่า เรายังมีโอกาสได้เกรดสี่อยู่ แค่ต้องทำปลายาคให้ได้ 25 อัพ (25 เต็ม 30 อะนะ กรี๊ดดดดดดด จะตายค่าา = =)
สรุปว่า อดเกรดสี่วิทย์กายชัวร์
แล้วนี่ยังไม่พูดถึงพละ อดสี่ชัวๆๆๆ ถ้าไม่รีบซ่อม แต่จะให้เอาไงละะะ
จริงๆถ้าไม่ได้เกรดสี่วิทย์กาย พละก็ช่างมันเหอะ = = ไหนๆก็อดเหรียญเรียนดีแล้วอ้ะ ขี้เกียจพยามแล้ว ถึงเวลาจริงๆ gpax ใช้แค่เท่าไหร่เอง? สอบตรงยิ่งใช้น้อยโคดๆอยู่
ออกมาเรียนอรรณพในชุดนักเรียน เสร็จแล้วกินข้าวกะจ๋า แล้วฝนก็ตก นั่งแท็กซี่ไปบำเพ็ญที่โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา อยู่แถวๆเจริญนคร (ตอนพ่อโทรมาถาม ว่าไปที่นั่นได้ยังไง พ่อก็บอกว่า เออเก่งแฮะ นั่งไปคนเดียวเองได้ด้วย 55 โคดตลกพ่ออ้ะ)
โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยาเป็นสถาบันจิตเวช คือมีคนที่แบบจิตไม่ปกติมาแอดมิดอยู่ที่นี่ มีอยู่หลายตึกอยู่ เค้าก็แบ่งๆตามระดับความรุนแรงนิดนึงปะ อย่างตึกที่เราไป จะเป็นตึกของผู้ป่วยหญิงล้วน หลายๆคนก็แบบใกล้จะออกได้แล้ว
เรากะเพื่อนๆก็ไปจัดเกมให้เค้าเล่นเป็นกิจกรรมกลุ่ม มีตั้งแต่วัยรุ่นอายุสิบห้า จนเป็นแบบคนแก่ๆอายุห้าสิบ เค้าก็คุยโอเคนะ คุยรู้เรื่องไรงี้ อย่างแบบมีพี่คนนึงเรียนอยู่อักษรจุฬาปีสุดท้าย อีกเทอมเดียวก็จะจบแล้ว แต่ว่าเค้าเครียดสอบ จนแบบไปแล้วอ้ะ พี่เค้าก็บอกว่าเดี๋ยวอาทิตย์หน้าเค้าก็จะออกแล้ว เค้าก็คุยอะไรงี้รู้เรื่องเหมือนคนปกติ พวกเราก็ถามแบบพี่พยาบาล เค้าบอกว่าส่วนใหญ่ที่มานี่ เป็นพวกที่แบบกินยาควบคุมประสาทก่อนหน้าอยู่แล้ว แล้วคืออาการไม่ไหวก็มีพ่อแม่ ญาติๆส่งมาแอดมิดที่นี่ คือเราว่ามันแย่มาก พอรักษาหายจนกลับบ้านได้แล้ว ก็ต้องกินยาไปอยู่ตลอดชีวิต พี่พยาบาลบอกว่า มันก็เหมือนโรคเบาหวาน โรคความดัน พอมันเป็นแล้ว ก็คือเป็นแล้วอะ โคดๆแย่.. ไม่รู้ดิ ความรู้สึกเราเหมือนต้องอยู่ในสาวะนี้ไปตลอดเลยอ่อ ต้องกินยาควบคุมประสาทไปตลอดชีวิตเนี่ยนะ? ตอนที่พี่จิ๊บ(อักษรจุฬา)เค้าเล่าให้เราฟังเรื่องที่เค้าเครียดๆ เค้าก็ดูเศร้าๆเหมือนจะร้องไห้นะ แล้วก็มีคนไข้ที่แบบจะหนีออกมา พอเพื่อนเราถามว่าทำไมเค้าต้องพยายามหนีด้วย พี่พยาบาลก็บอกว่าเป็นใครใครก็ไม่อยากอยู่หรอก เค้าก็ไม่อยากยอมรับว่าเค้าไม่ปกติ อืออ
เลยรู้สึกว่าเออชีวิตเราเนี่ย ดีกว่าของคนอื่นตั้งเยอะแล้ว ถึงว่าแบบเวลาเราท้อแท้ไรงี้ เราก็พยายามขึ้นมาใหม่ได้ช้ะ เออเรามีหลายๆคนที่คอยรับฟัง คอยช่วยเหลือเราได้ แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ต้องขอบคุณจริงๆ ขอบคุณที่คอยรับฟังเรื่องแย่ๆของเรา ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้มีอะไรดีเลยซักนิดเดียว
เอาจริงๆชีวิตนี้ก็อยากทำอะไรดีๆเพื่อคนอื่นบ้าง อย่างน้อยก็จะได้รู้สึกว่าชีวิตของเรามีค่าช้ะ ;)
ชอบพูดอะไรแก่(แดด)มากขึ้นทุกวันทุกวัน = =
ป.ล. withlovee กำลังพิจารณาในการย้ายโฮสต์ไปใช้โฮสต์ในประเทศ (จะได้เปิดเว็บเร็วเวลาอยู่เมืองไทย แต่ถ้าอยู่เมืองนอกก็จะเปิดอืดนรก) ใครสนใจ/คิดยังไง บอกมาด้วยน้ะ
January 24, 2010 @ 7:10 pm 
